قدمت مفهوم معنويت همزاد با خلقت انسان است و در تعريف مفهوم آن بايد گفت: معنويت آن جنبه از حيات فردي و جمعي است كه بيانگر رابطهاي آگاهانه است كه فرد، در ارتباط با امور متعالي (the transcendant) دارد

به عبارتي معنويت نحوهاي از مواجهه با جهان هستي است كه نتيجهاش اين است كه حالت هاي نفساني نامطلوبي مانند غم و اندوه، نااميدي، دلهره و اضطراب، احساس سرگشتگي و سردرگمي، احساس بيمعنايي و بيهدفي و.... تا آنجا كه امكانپذير است در انسان پديد نميآيد اين نحوه مواجهه موجب رضايت باطن ميشود.
پيشفرض اين مفهوم اين باور است كه امور متعالي وجود دارند و روح بشر ميتواند با آن ارتباط برقرار كند.